ΘΕΑΤΡΙΚΑ
line
  • Αν δεν ήσουν εσύ
    ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ - 2017
  • Έσχατο όριο
    Ένας σκληροπυρηνικός συνδικαλιστής, από τα σκληρά καρύδια εκείνα που δε το βάζουν εύκολα κάτω. Μετά το χωρισμό του με τη γυναίκα του, απέκτησε όλα τα κακά του αθεράπευτου κακορίζικου γουρουνιού. Πωρωμένο κομματόσκυλο βουτούσε όσα περισσότερα του επέτρεπε η απληστία, η θέση και οι γνωριμίες του. Δε δίσταζε να αλλάζει παρατάξεις για να έχει τα πόστα και να εξυπηρετεί τους χωριανούς του με το αζημίωτο. Δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα κάθαρμα, ένα ελεεινό τομάρι που έβρισκε θύματα να ικανοποιεί τη λαιμαργία του και την ανασφάλειά του. Μια έκτακτη ομιλία όμως που αναγκάστηκε να κάνει για την αρρώστια των αμπελώνων, λόγω απουσίας του γεωπόνου, τον προσγείωσε αναγκαστικά. Οι αναδρομές στο παρελθόν, η κριτική στα παράδοξα φαινόμενα των πολιτικών η κάλυψη που τους παρείχε στα ανορθόδοξα νταλαβέρια τους, οι μίζες, η αρπαγή εκατομμυρίων, οι εφιαλτικές αποφάσεις τους για τις ανελέητες λεηλασίες που έκαναν εις βάρος του λαού και προ πάντων η κριτική της κόρης του για τη δική του συμπεριφορά, του άλλαξαν ρότα και πεποιθήσεις. Αντί για τη φυλλοξήρα του αμπελιού μίλησε για τη φυλλοξήρα του ανθρώπινης ασθένειας και αγανακτισμένος τα βάζει με τους πολιτικούς. Οργίζεται με τις μίζες του, το άγριο φαγοπότι τους, τις υπεξαιρέσεις εκατομμυρίων και στην αδικία που ασκείται στην Ελλάδα από τους συνεταίρους τις Ευρωπαϊκής Ένωσης. Καταριέται τα μνημόνια, τα διεθνή νομισματικά ταμεία, τους Γερμανούς και φουρκίζεται με το λαό που μοιρολατρεί για την κατάντια του, και αντί να αφυπνιστεί, κάθεται με απάθεια στην πολυθρόνα και περιμένει να τον σώσουν οι άλλοι.
  • Κονιάκ μετά την καταιγίδα
  • Παγίδα για όνειρα
 
 
line
ΠΟΙΗΣΗ
line
  • Άσβεστο φως
    ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ - 2017
  • Ταξίδι παράλληλο
    Ένα ταξίδι μαζί, ένα μακρινό ταξίδι ψυχής σε μια πιθαμή. Ένας έρωτας, ένα μίσος, μια καλοσύνη, η αδικία, η χαρά και ο πόνος, μαζί με όλα τα συναισθήματα αμπαλαρισμένη σε ένα δισάκι, στον πηγαιμό μιας δρασκελιάς από την καρδιά, γύρω από όλους εμάς. Οι ματαιοδοξίες, οι πλεονεξίες, η εγωλατρία και τα πάθη της καθημερινότητας μας έχουν ζέψει στο αλέτρι του θέλω. Η αχορταγιά του κομφορμισμού επιβάλλεται ανεξέλεγκτα και καταστροφικά από τα τραστ για να μας εξουσιάζουν. Οι μεγάλοι να επιβάλλονται στις αρχές, αυτές στους ιθύνοντες και οι ιθύνοντες σε εμάς. Η ρεμούλα, η υπεξαίρεση, οι άνευ αντικρύσματος αρπαγές με τη νομιμοποίηση της ασυλίας βαφτίζονται νομότυπες και παίζουν με πληρωμένο διαιτητή σε γήπεδο με απαγορευμέη είσοδο. Η ποίηση, ένα ταξίδι όλοι μαζί, χέρι χέρι με μια γυροβολιά μέσα από σχολειά, σπίτια, εκκλησίες, υπουργεία, καταγώγια, οίκους ανοχής, μέσα από συνειδήσεις, λογικές, τάσεις ιδεών, κλισάρει αποφθέγματα, ορθώνει ανάστημα και προβάλλει αυτό που βγαίνει κραυγή από μέσα της. Ανάμεσα τους εσύ, εγώ, ο μόνος άνθρωπος που ακόμα ζει και αναπνέει με έναν ακόμη σκοπό μιας αλήθειας που διαπερνάει τη φθαρτή σάρκα και απλώνει το χέρι να αγγίξει το άφθαρτο, αμόλυντο της ψυχής. Εκεί χάνεσαι στους βυθούς σαν σταγόνα βροχής, σαν το χάδι ενός ανέμου που ζητάει να αγγίξει το δάκρυ του κόσμου και να το σβήσει. Ακόμη κι αν ξηράνει το δέρμα κι ας μιλήσει σκληρά η φωνή, η πνοή βγαίνει με κόπο και γράφει στους τοίχους μηνύματα αγάπης, ομόνοιας, συνένωσης. Οι παλμοί γίνονται ένα και ο κόσμος μια αλυσίδα, θαρρείς, στον ορίζοντα μιας εξέλιξης μιας νέας γενιάς που κρύβει η κάθε αναγέννηση θαμπά πίσω από τις κουρτίνες της. Αβέβαιο το μέλλον! Μόνο βέβαιο ο πόθος της ανθρώπινης σου υπόστασης να ψάχνει να ενωθεί με το Θείο και να ανυψωθεί σε μια θέση όπου η θέα βλέπει λίγο παραπάνω καθαρό ουρανό, λίγη παραπάνω ελπίδα, λίγη ανθρωπιά στα μάτια του συνανθρώπου. Μέσα από εκείνον δεν γεννιέσαι κάθε μέρα;
  • Ορίζοντες
    Το σήμερα στιγματίστηκε από τη σκληρότητα της εγωλατρίας. Διψά για πράσινες οσμές δολαρίων, με την ανοχή χρεωκοπημένων συνειδήσεων που ψευδορκούν αβασάνιστα, συνηγορούν ασύστολα και ξεπλένουν ονείδους στον χείμαρρο του παραστατικού. Η επιβίωση μετανάστης στην πατρίδα της, ζητιανεύει ελπίδα μ' ένα τσεκούρι κατά νου να κόψει γόρδιους. Τα συναισθήματα φθίνουν, ξυπόλητα στις καρβουναποθήκες αναζητούν χαμένες οντότητες και γανώνουν ψευδαισθήσεις για το πειστήριο του "υπάρχω". Από Θεού η απαντοχή γαληνεύει καρδιές, φιλεύει προσδοκίες. Η Κτήσις Του έχει δρόμο ακόμα.
  • Συλλαβίζοντας
    Βιώματα απλά και ταπεινά, εμπειρίες κοινές και εικόνες καθημερινές μετουσιώνονται από την ευαισθησία και τη δημιουργική δύναμη του νέου ποιητή σε σκέψεις και ανησυχίες που σε κάνουν να στέκεσαι μπρος τους στοχαστικός και να εύχεσαι αυτή η εκκίνηση να οδηγήσει σε καινούριους και πλατιούς δρόμους. ΔΗΜ. ΒΕΑΚΗΣ
  • Ένατη ημέρα
    Βουτηγμένος μέσα στο αχανές περιβόλι της Εδέμ, δίχως τα όρια της αρχής και του τέλους, αναρωτιέσαι πώς και πού πρέπει να διαβαίνεις. Γιατί όποιος στο βρόντο περπατεί, ή λάσπες, ή είναι γνωστό τί άλλο μπορεί να πατεί. Και το δίλημμα αντιπαλεύει μέσα σου, σε ποιους πειρασμούς πρέπει να ενδώσεις και ποιους να αποφύγεις. Γιατί ο γλυκός είναι απαγορευμένος και ο πρέπον άνοστος. Η παράδοση υπαγορεύει στον κανόνα και ο κανόνας επιφορτίζει με άγραφους νόμους τη συνείδηση, να ξυπνά ερινύες στο παραπάτημα. Αυτές οι σκέψεις σε σπρώχνουν να αραδιάζεις γραμμές και να αναρωτιέσαι, αν οι κανόνες είναι μέσα στο παιχνίδι της αλλοτρίωσης, ή τα κριτήρια είναι ανάλογα με πού και ποιος τα υιοθετεί.
 
 
line
ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ
line
  • Το κουμπί
    Ο καθένας έχει το κουμπί του, άλλος μεγάλο, μικρό, χρωματιστό κουμπί και άλλος μεταλλικό ή πέτσινο πολλοί κρύβουν φιλντισένιο κι άλλοι φορούν ολόχρυσο. Όλοι έχουν το κουμπί τους μέσα από το σακάκι, το φορούν κατάσαρκα και κρύβουν την αδυναμία τους. Ο Αλέξανδρος από το τίποτα αναρριχήθηκε εύκολα, εκμεταλλεύτηκε το κουμπί του καθενός και έφτασε ψηλά. Με την πρώτη ματιά η Ελισάβετ είχε στα χέρια της το κουμπί του Αλεξάνδρου. Ο έρωτας όμως έχει κουμπί; Εδώ απαντά η ματαιοδοξία. Το κοστούμι της επίγνωσης πάντως δεν έχει κουμπιά.
  • Εφιαλτικός παράλληλος
    Μετά την ανταρσία των πρωταγωνιστών ο συγγραφέας εισχωρεί στην υπόθεση του μυθιστορήματος να επιβάλει την τάξη. Τι ήταν όμως εκείνο που παραποίησε την υπόθεση του μυθιστορήματος και το σπουδαιότερο ποιος αλλοίωσε τους χαρακτήρες? Ο Βλάσης ισχυρίζεται πως αυτός έδωσε ενδιαφέρον στο ανιαρό έργο του συγγραφέα και η Αγνή τον ενοχοποιεί, φορτωμένη υποχρεώσεις, πλήρωνε ακριβά κάθε επιθυμία της. Το δίλημμα της να διαλέξει έναν από τους δύο την αποπροσανατόλιζε. Η χαρά να επιθυμεί το Μάρκο και να απολαμβάνει όσα της πρόσφερε ο Βλάσης τη μάγευε. Μια ανεξήγητη όμως στιγμή χαράχτηκε στη μνήμη της , και παρόλο τον παραλογισμό της ένδειξης κατάλαβε ότι κάτι θα έρεπε να κάνει κι αυτή για να κερδίσει την ελευθερία της.
  • Βρόμικος ποταμός
    Στο πυρηνικό διάβα του 21ου αιώνα με όλα τα επιστημονικά επιτεύγματα, και τη διάνυση των εκατομμυρίων χιλιομετρικών στο διάστημα για την ανακάλυψη άλλων πλανητών και κόσμων αναρωτιέσαι πόσες φορές ο καθένας από εμάς κατάφερε να εισχωρήσει μία πιθαμή μέσα του για την ανακάλυψη της δύναμης που κρύβει. Οι δοκιμασίες που σκορπά η ζωή, πέρα από ταλαιπωρίες γεμίζει γνώση, δύναμη και πίστη, για να πετύχεις όσα δε μπορείς να φανταστείς, ό,τι μπορείς να πετύχεις. Το ακατόρθωτο, είναι το φορτίο επάνω στο σημείο στήριξης. Το υπομόχλιο η δύναμις του νου και η ελάχιστη ισχύ μετατοπίζει τον ογκόλιθο. Ένας μοχλός το παν κινεί, αρκεί το θέλω να συμπορευτεί με το πιστεύω και να γεννοβολήσει τη δύναμη για τη μετακίνηση του φορτίου.
  • Ο ήχως των τενεκέδων
    Από τενεκέδες άλλο τίποτα, έχει γεμίσει ο κόσμος από τη ρυπογόνο βρώμα τους και τον εφιαλτικό τους ήχο. Όσο ψηλά κι αν φτάσει ένας ντενεκές, όσο λούστρο κι αν δεχθεί, όπως ο Κύμον της ιστορίας μας, είναι δύσκολο να εγκαταλείψει τη μεταλλική συμπεριφορά της λαμαρίνας. Διωγμένος από το ορφανοτροφείο που τον είχαν πετάξει, ξεκίνησε από το τίποτα, και με έναν καλοστημένο εκβιασμό κατάφερε να βγάλει την ουρά του από τα σκέλια και να φτάσει στο ύπατο οικονομικό βάθρο των ντενεκέδων. Ένας ντενεκές δε φέρνει τη σήψη έλεγε, το δρόμο στρώνουν άλλοι μεγαλύτεροι και κατευθυνόμενοι ντενεκέδες που κρατούν και παίζουν την τύχη του τόπου στα χέρια τους. Παρόλο τις νουθεσίες που είχε από το γέρο μουσικό και την αγάπη της Μυρτώ δεν κατάφερε να ξεπεράσει τις αδυναμίες του ντενεκέ μέχρι την τελευταία του στιγμή. Γυμνός υμνούσε την ηθική ενώ ταυτόχρονα ερωτοτροπούσε με τα έκφυλα βίτσια της διαστροφής. Συνειδητά μαγείρευε στο ίδιο τσουκάλι αξίες και αχρειότητες για να υιοθετεί την εκδίκηση και να δικαιολογεί την απληστία του. Κάποτε είχε παίξει λέει, κορώνα γράμματα με το Θεό και τον κέρδισε, γι αυτό έριξε λάδι στη φωτιά, έτσι για να δείξει στον εαυτό του ποιος ήταν, τι έκανε, τι μπορούσε να κάνει, και τι δεν έκανε.
  • Το πέταγμα της πεταλούδας
    Ο ξαφνικός πυροβολισμός της Άλεξ κατάστηθα από τους υπόπτους, άλλοι είχαν συμφέρον και άλλοι σοβαρό λόγο να τη δολοφονήσουν. Ποιος όμως ήταν ο παρολίγον δολοφόνος; Εκείνο που μπέρδευε περισσότερο τον αστυνόμο Φέκα, ήταν η ομοιότητα Άλεξ και Ισμήνης, παρόλο το διαφορετικό χαρακτήρα τους. Οι φιλοσοφικές αναζητήσεις της Άλεξ ήταν τα αναγυρέματα για να δώσει απαντήσεις στην ανακάλυψη του Θεού της. Η συνύπαρξη του καλού και του κακού, την έμπαζε στη δαιδαλώδη εκείνη διαδικασία αναζήτησης δίχως μίτο. Σε αντίθεση με την Ισμήνη που ήταν ένα υποχείριο του Γιάγκου με όλα τα κουσούρια μιας γυναίκας του υποκόσμου. Η άποψη του Δρόσου ότι η ομοιότητα του έγκειτο στη διδασκαλία που έλαβαν από τον ίδιο Θιβετιάνο δάσκαλο δεν ευσταθούσε. Κατά την ομολογία του ο δάσκαλος στον αστυνόμο ανάφερε πως δε γνώριζε καμία Ισμήνη. Το πέταγμα της πεταλούδας, τα μεταξωτά της φτερά και η λάμψη της, οδήγησαν τον αστυνόμο στη λύση της ομοιότητας που τελικά δεν υπήρχε. Η Άλεξ μετά τον τραυματισμό της και όσο βρισκόταν σε κώμα στο νοσοκομείο έπαιξε θαυμάσια το ρόλο της Ισμήνης και όταν συνήλθε μετά το θάνατο της Ισμήνης έδειξε στον αστυνόμο ποιος ήταν ο παρολίγο δολοφόνος της.
  • Πειρασμός και σωτηρία
    Ο Ιωνάς ένας μποέμ ζωγράφος και ειδικός στις αντιγραφές κλασσικών έργων, έζησε συγκινήσεις και απόλαυσε αδυναμίες. Αγάπησε και πρόδωσε, αγάπησε και σκότωσε τον άνθρωπο ως εαυτόν. Καταπάτησε τις δέκα εντολές. Απαρνήθηκε τα πιστεύω του, υποτάχτηκε και μίσησε τα πάθη του. Βούλιαξε στη ανομία. Κλείστηκε σε μοναστήρι, κονταρομάχησε με τους πειρασμούς ανέβηκε την κλίμακα της εσωτερικής ανάτασης, γνώρισε τη δύναμη του Θεού, και έλαβε συγχώρεση. Δεν δίστασε όμως να πετάξει τα ράσα για να λατρέψει το μεγάλο παιδικό του έρωτα τη Νεφέλη. Το παρελθόν τον κυνήγησε, τον έσπρωξε στο έγκλημα. Αγωνίστηκε, πάσχισε, συγκρούστηκε και με κατάθεση ψυχής δικαιώθηκε. Κέρδισε όμως τη λύτρωση;
 
 
line
ΣΕΝΑΡΙΑ
line
  • Conteggio Alla Rovescia

    Conteggio Alla Rovescia